Monthly Archives: Μαΐου 2014

ΠΛΗΞΗ

Αλλη μια μέρα που η αίσθηση της στιγμής Βαφτισμένη από τον επιπολής χρόνο Περνάει και χάνεται στο αχανές βλέμμα Που πληγιασμένο καθώς φτάνει το βράδυ Δηλώνει γράφοντας την αναιτιότητά του. Οι χαρακτηρισμοί επικαλύπτουν σαν βδέλλες Την πορφυρή ουσία που κολυμπάει … Συνέχεια

Posted in poems | Σχολιάστε

ΕΝΑΣ ΕΧΘΡΟΣ ΤΟΥ ΛΑΟΥ

Η πυξίδα στέκει στο τυφλό στέρνο μου από μύριες κατευθύνσεις χτυπημένη Η επιβεβλημένη πλήξη ξεραίνει τα άνθη της ζωής ο κάματος που δεν κυλάει ποτέ δεν τα υγραίνει και η πυρκαγιά της μοναξιάς να καίει ό,τι ξεραίνει Και να που … Συνέχεια

Posted in poems | Σχολιάστε

ΓΙΑΤΙ

Οι σκέψεις πριν λίγο διέσωσαν το ταραγμένο μου σώμα σαν σωστικές λέμβοι που επιπλέουν στο μαύρο ποτάμι της αβύσσου ξάφνου έσκισαν την παραχαραγμένη σάρκα ξεριζώνοντας την φαντασία που άλλοτε προσφέρει θαλπωρή μα τώρα αποπνέει ρίγος σκοτεινό και απόκοσμο. Το ρεύμα … Συνέχεια

Posted in poems | Σχολιάστε

ΑΝΑΣΤΕΝΑΓΜΟΣ

Νεκρική σιγή καλύπτει το ζεύγος ματιών που άλλοτε δημιουργούσαν σπίθες στην έντονη τριβή τους δημιουργώντας φλόγες που φουντώνουν τα υγρά σωθικά και σε κάνουν μειδιάματα κρυφά να φανερώνεις παρότι σχεδόν από μικρό παιδί βασανιζόσουν διαβάζοντας εξορισμένα ποιήματα. <span»»»» new=»» times=»»>Αγγίγματα, … Συνέχεια

Posted in poems | Σχολιάστε

ΑΝΤΙΛΗΨΗ

Ουρλιαχτά εκτροχιασμένου τρένου μπερδεμένα με μητρικές κραυγές απώλειας ξεκολλάνε  τον ανονείρευτο ύπνο μου. Ξυπνάω έντρομος, πατώντας  μανιωδώς το διακόπτη της κρεβατοκάμαρας πάνω απ’το κεφαλάρι. Ποτάμια τρόμου φουσκώνουν από το τυφλό μου μέτωπο. Τα φώτα δεν ανάβουν, στο ταβάνι κόκκινα χνάρια … Συνέχεια

Posted in poems | Σχολιάστε

ΜΑΧΑΙΡΙ

Ο Λιγόψυχος σαν πεινασμένος γύπας γράπωσε το δέρμα μου και μ έσερνε στους ουρανούς.. Γιατί σε ρώτησα και ας γνώριζα.. Έσκυψα πάνω απ το φωτεινό πτώμα σου που το ορατά διαμπερές σώμα σου πραγμάτωνε σε όλους τα θεία σωθικά του … Συνέχεια

Posted in poems | Σχολιάστε

ΤΕΛΕΥΤΑΙΟΣ ΒΑΣΙΛΙΑΣ

Παλιάτσος  βόγκηξε, σαν χαλασμένο αρμόνιο μες στις πικρές καρδιές μας, την πόρτα μαστιγώνει την βαριά η ματωμένη του γροθιά,   Μαραζωμένε βασιλιά αρπάξαν την αγάπη, στων ανθρώπων  το κελί, ολημερής βασάνιζαν σαν ζώα πεινασμένα.   Τα δάκρυα της στράγγιξαν, ποτίσανε … Συνέχεια

Posted in poems | Σχολιάστε