ΑΝΑΣΤΕΝΑΓΜΟΣ

Νεκρική σιγή καλύπτει το ζεύγος ματιών
που άλλοτε δημιουργούσαν σπίθες στην έντονη τριβή τους
δημιουργώντας φλόγες που φουντώνουν τα υγρά σωθικά
και σε κάνουν μειδιάματα κρυφά να φανερώνεις
παρότι σχεδόν από μικρό παιδί βασανιζόσουν διαβάζοντας εξορισμένα ποιήματα.

<span»»»» new=»» times=»»>Αγγίγματα, ψίθυροι, λαχανιάσματα και σάλια
χτυπιούνται στα κρύα κοφτερά βράχια με το θάνατο,
θαρρείς πως γνωρίζουν τον θρίαμβο του έρωτα
γαλάζια δάκρυα ξεχειλίζουν απ τα πέτρινα μάγουλα
που επιστρέφουνε στη θάλασσα
ολοκληρώνοντας τον φαύλο κύκλο της ζωής
φανερώνοντας πως η ανάσα επιβλήθηκε της αβυσσαλέας σιωπής.

<span»»»» new=»» times=»»>Αναστεναγμός βαθύς ξεχύθηκε απ το ραγισμένο μου στέρνο
που λύγισε για να τον κρατήσει
και η φλόγα για μια στιγμή τρεμόπαιξε και χάθηκε στο σκότος
ξάφνου όλα μαράθηκαν ακόμα και η σπάνια παπαρούνα
που με κάματο είχε φυτρώσει στην άγονη καρδιά μου
στάχτες πέταξαν μακριά σαν τα χείλη που εξαφανίστηκαν
στην νήσο των χαμένων φιλιών
καθώς ξεριζωμένα απ το μελτέμι άφησαν τα κόκκινα χνάρια τους στην άμμο.

<span»»»» new=»» times=»»>Βαραίνει η ψυχή που αναίτια τώρα κυλάει στο υγρό χρώμα του κενού
και ο κρυμμένος εαυτός μάσκες αρχίζει να φοράει,
χτυπάει με λαχανιασμένες γροθιές τον τοίχο που έγινε τάφος
δημιουργώντας με το αίμα το αφηρημένο σχέδιο της αιτίας.
ουρλιάζει η καρδιά να αλλάξει σώμα μα
σκίζει τους χτύπους της στους σπασμένους καθρέπτες που αντικατέστησαν τα όργανα
μετά την ξηρασία,
το μυαλό επιπλέει στο βούρκο των σκέψεων
και συσπάται που δεν μπορεί να νοσταλγήσει
ο πόνος χορεύει μαζί με την τρέλα
ψιθυρίζοντας της γλυκά ότι…

Ο έρωτας δεν νίκησε ούτε μπορούσε να νικήσει..
 

DHMHTRHS GEORGAS

 

WOLFALAIRE

Advertisements

About Δημήτρης Γεωργάς WOLFALAIRE

Πέμπτη, 22 Αυγούστου 2013 Τζίνος Λαμπίρης http://newgreekpoetry.blogspot.gr/2013/08/blog-post_22.html Δημήτρης Γεωργάς : Όταν το πάθος ντύνεται τις λέξεις "οι ξύστρες ξεφλουδίζουν το ουτοπικό δέρμα μου και να που αρχίζω να μου μοιάζω..." Ο Δημήτρης Γεωργάς γεννήθηκε το 1987 στην Αθήνα .Σπούδασε και ασχολείται με τον τομέα της φυσικοθεραπείας . Άρχισε να ασχολείται με την ποίηση από την ηλικία των δεκαπέντε χρόνων ,όταν ήρθε στο φως το πρώτο του ποίημα το οποίο κατέληξε άδοξα στο καλάθι των αχρήστων λίγο αργότερα .Σιγά σιγά ωστόσο έμαθε να αναπνέει το οξυγόνο της ποίησης και να δημιουργεί μικρές ζωές από λέξεις . Χάθηκε στους διαδρόμους του μυαλού του κι έβγαλε στο φως τις σκιές και τα τέρατα που κυνηγούσαν και κυνηγούν την ύπαρξή του . Λάτρης της φιλοσοφίας του Νίτσε και της λογοτεχνίας , ανατέμνει στα ποιήματά του την ανθρώπινη μοίρα και παίζει με τις συναισθηματικές ακρότητές της .Βουτάει βαθιά στο πάθος , χωρίς να φοβάται τον ενδεχόμενο πνιγμό ,και φέρνει στην επιφάνεια παράξενα χρώματα και σχήματα . Η ποίησή του παραπέμπει λογοτεχνικά στη σχολή των νεορομαντικών ,καθώς χαρακτηρίζεται από το στοιχείο του αυθορμητισμού στην αποτύπωση των εσωτερικών αναζητήσεων του δημιουργού , από τις έντονες συναισθηματικές εξάρσεις , τη ρωμαλέα έκφραση με τη συχνή χρήση της μεταφοράς και του επιθέτου και την αγάπη για το ανεξερεύνητο .Υπάρχει επίσης σε μερικά ποιήματα και μία επικολυρική χροιά που προσωπικά μου φέρνει στο μυαλό τις μπαλάντες της μεσαιωνικής εποχής ,χωρίς αυτό να σημαίνει ότι η ποίηση του Γεωργά αφήνει την αίσθηση του παρωχημένου . Η έκφρασή του προδίδει αληθινή αγάπη για αυτό που κάνει και προσφέρει . Δεν υπάρχει κάτι επιτηδευμένο στα ποιήματά του .Δε γράφει για να εντυπωσιάσει φραστικά αλλά περισσότερο για να ξορκίσει τα προσωπικά του φαντάσματα και να βρει μια κάποια λύτρωση μέσα από τις πυκνές συστάδες των λέξεών του .Όπως ο ίδιος ο ποιητής λέει :"Η ποίησή μου είναι αυθόρμητη , αρκετά επώδυνη και λυτρωτική για εμένα, καθώς κυρίως πηγάζει από συνειδησιακές αναζητήσεις , αποξένωση, βαριά συναισθηματική φόρτιση και την αγωνιώδη επιθυμία πραγμάτωσης του νιτσεικού οράματος εξέλιξης του ανθρώπου σε ένα ευγενέστερο είδος".Ο Δημήτρης Γεωργάς μπορεί να βρίσκεται ακόμη στο καβαφικό Πρώτο σκαλί της ποίησης , ωστόσο διακρίνω κάτι μέσα στα έργα του ,κάτι που πιστεύω ότι θα τον κάνει σύντομα πολίτη της πόλης των ιδεών . Ποιήματά του έχουν δημοσιευθεί στην ιστοσελίδα logoclub.gr .Παραθέτω ένα από αυτά ,από τα χαρακτηριστικότερα της ποιητικής του .Έχει τίτλο ΧΑΟΣ. ΧΑΟΣ Από όσα γράφονται δεν αγαπώ παρά μόνο αυτό που γράφει κανείς με το αίμα του.Γράφε με το αίμα σου και θα μάθεις ότι το αίμα είναι πνεύμα ΦΡ.ΝΙΤΣΕ
This entry was posted in poems. Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s