ΕΝΑΣ ΕΧΘΡΟΣ ΤΟΥ ΛΑΟΥ

Η πυξίδα στέκει στο τυφλό στέρνο μου
από μύριες κατευθύνσεις χτυπημένη
Η επιβεβλημένη πλήξη ξεραίνει τα άνθη της ζωής
ο κάματος που δεν κυλάει ποτέ δεν τα υγραίνει
και η πυρκαγιά της μοναξιάς να καίει ό,τι ξεραίνει

Και να που μέσα από χρώματα και αισθηματικές φωνές
που μοιάζουν και ηχούν σαν τον πνιγμένο μου λυγμό
μπόρεσα να αντικρίσω την αιμορραγούσα αλήθεια
ξυπόλητη να ξανα χορεύει..

Με μουσική που φέρνει ρίγος στα δεσμά της ελεύθερης καρδιάς
και συνάμα με τους για χρόνια σκλαβωμένους χτύπους της
να σφιχταγκαλιάζουν για πρώτη φορά την μοναξιά μου

Αντανακλάται το φως μέσα στο πηκτό σκοτάδι
ρουφάει δύναμη το έρεβος και το χώμα που το αγκύλωσε στη γη
σκύβει και στοργικά το φιλάει
Έννοιες που τις κατάντησαν αποδημητικά πουλιά επιστρέφουν στην κρύα φωλιά τους
τρομαγμένες απ’ τους «άλλους»
Δικαιοσύνη, αλληλεγγύη, ελπίδα
καθαρά χέρια θερμαίνουν τα αυγά τους
παλάμες που το μόνο που τις λέρωσε είναι το βροχερό το χώμα
σχηματίζουν οι ζωικές γραμμές τους το «εμείς»
κρατούν τον ήλιο και ψάχνουν για αγκαλιά.

Και η εξουσία άπραγη για μια φορά είναι παρατηρητής
η μοναξιά σπάει και μοιράζεται
με ένα κείμενο του Ίψεν
επτά ποιούντες ήθος
μια μελωδία
και έναν πατέρα που σε αντίκρισε σκυφτό και σου ψιθύρισε γλυκά
να σηκωθείς… γιατί τελικά υπάρχει το εμείς…

Μην φύγεις μου είπατε κύριε Στέφανε, μα ήδη ξεπροβάλλουν τα κέρινα φτερά μου
ξεριζώνοντας την διάφανη σάρκα μου και καθημερινά εγώ ο ποιητής και αέναα
παρατηρητής ματώνω να αλλάξω την μορφή μου σκαλίζοντας μάσκες στο πρόσωπο
μου που τόσο με πονούν μα με βοηθούν να κρύβομαι…

 

DHMHTRHS GEORGAS

WOLFALAIRE

Advertisements

About Δημήτρης Γεωργάς WOLFALAIRE

Πέμπτη, 22 Αυγούστου 2013 Τζίνος Λαμπίρης http://newgreekpoetry.blogspot.gr/2013/08/blog-post_22.html Δημήτρης Γεωργάς : Όταν το πάθος ντύνεται τις λέξεις "οι ξύστρες ξεφλουδίζουν το ουτοπικό δέρμα μου και να που αρχίζω να μου μοιάζω..." Ο Δημήτρης Γεωργάς γεννήθηκε το 1987 στην Αθήνα .Σπούδασε και ασχολείται με τον τομέα της φυσικοθεραπείας . Άρχισε να ασχολείται με την ποίηση από την ηλικία των δεκαπέντε χρόνων ,όταν ήρθε στο φως το πρώτο του ποίημα το οποίο κατέληξε άδοξα στο καλάθι των αχρήστων λίγο αργότερα .Σιγά σιγά ωστόσο έμαθε να αναπνέει το οξυγόνο της ποίησης και να δημιουργεί μικρές ζωές από λέξεις . Χάθηκε στους διαδρόμους του μυαλού του κι έβγαλε στο φως τις σκιές και τα τέρατα που κυνηγούσαν και κυνηγούν την ύπαρξή του . Λάτρης της φιλοσοφίας του Νίτσε και της λογοτεχνίας , ανατέμνει στα ποιήματά του την ανθρώπινη μοίρα και παίζει με τις συναισθηματικές ακρότητές της .Βουτάει βαθιά στο πάθος , χωρίς να φοβάται τον ενδεχόμενο πνιγμό ,και φέρνει στην επιφάνεια παράξενα χρώματα και σχήματα . Η ποίησή του παραπέμπει λογοτεχνικά στη σχολή των νεορομαντικών ,καθώς χαρακτηρίζεται από το στοιχείο του αυθορμητισμού στην αποτύπωση των εσωτερικών αναζητήσεων του δημιουργού , από τις έντονες συναισθηματικές εξάρσεις , τη ρωμαλέα έκφραση με τη συχνή χρήση της μεταφοράς και του επιθέτου και την αγάπη για το ανεξερεύνητο .Υπάρχει επίσης σε μερικά ποιήματα και μία επικολυρική χροιά που προσωπικά μου φέρνει στο μυαλό τις μπαλάντες της μεσαιωνικής εποχής ,χωρίς αυτό να σημαίνει ότι η ποίηση του Γεωργά αφήνει την αίσθηση του παρωχημένου . Η έκφρασή του προδίδει αληθινή αγάπη για αυτό που κάνει και προσφέρει . Δεν υπάρχει κάτι επιτηδευμένο στα ποιήματά του .Δε γράφει για να εντυπωσιάσει φραστικά αλλά περισσότερο για να ξορκίσει τα προσωπικά του φαντάσματα και να βρει μια κάποια λύτρωση μέσα από τις πυκνές συστάδες των λέξεών του .Όπως ο ίδιος ο ποιητής λέει :"Η ποίησή μου είναι αυθόρμητη , αρκετά επώδυνη και λυτρωτική για εμένα, καθώς κυρίως πηγάζει από συνειδησιακές αναζητήσεις , αποξένωση, βαριά συναισθηματική φόρτιση και την αγωνιώδη επιθυμία πραγμάτωσης του νιτσεικού οράματος εξέλιξης του ανθρώπου σε ένα ευγενέστερο είδος".Ο Δημήτρης Γεωργάς μπορεί να βρίσκεται ακόμη στο καβαφικό Πρώτο σκαλί της ποίησης , ωστόσο διακρίνω κάτι μέσα στα έργα του ,κάτι που πιστεύω ότι θα τον κάνει σύντομα πολίτη της πόλης των ιδεών . Ποιήματά του έχουν δημοσιευθεί στην ιστοσελίδα logoclub.gr .Παραθέτω ένα από αυτά ,από τα χαρακτηριστικότερα της ποιητικής του .Έχει τίτλο ΧΑΟΣ. ΧΑΟΣ Από όσα γράφονται δεν αγαπώ παρά μόνο αυτό που γράφει κανείς με το αίμα του.Γράφε με το αίμα σου και θα μάθεις ότι το αίμα είναι πνεύμα ΦΡ.ΝΙΤΣΕ
This entry was posted in poems. Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s