ΜΑΧΑΙΡΙ

Ο Λιγόψυχος σαν πεινασμένος γύπας

γράπωσε το δέρμα μου και μ έσερνε στους ουρανούς..

Γιατί σε ρώτησα και ας γνώριζα..

Έσκυψα πάνω απ το φωτεινό πτώμα σου

που το ορατά διαμπερές σώμα σου πραγμάτωνε

σε όλους τα θεία σωθικά του

 

αναβλύζοντας σε τούτο τον σκοτεινό κόσμο

αρώματα λευκών κρίνων που

το νεανικό τους άνθος βουτήχτηκε σε αίμα και γραφίτη

ζωγραφίζοντας την όψη της βροχής.

 

 

 

 

Ύστερα από πυρπολημένες νύχτες

σαλπάρει το βαρύ στέρνο μου

ξεκολλώντας απ το εχθρικό σώμα μου

υψώνοντας για πανιά τα ξεσκισμένα σωθικά μου

που άλλοι σκαλίζανε για χρόνια και αυτοί  μαζί με εμένα.

 

και εγώ σερνόμενος αέναα  απ την γοητεία των στρογγυλών

και λυγερών  σχημάτων

ξάπλωσα πάνω του να ξαποστάσω

μα στην ζάλη μου απάνω αποκοιμήθηκα

και γεννήθηκα ένας άλλος.

 

 

Πολιορκείται ο νεανικός νους μου

χύνοντας καυτά ποτάμια που επιζητούν

να ξεραθούν για να μην βασανίζουν άλλο την ορμή τους..

 

Μα στιγμιαία σαν λάμψη η ψυχή μου

όποτε έφτανε στο έρεβος μεθυσμένη με ελπίδα

άφηνε πίσω της ένα δάκρυ λες και γνώριζε πάντοτε πότε διψούσα.

 

 

Οι αναπνοές μακριά  παγιδεύονται

ματώνοντας η μία την άλλη

στον λαβύρινθο με τους καθρέπτες..

βλέπει όλους εκεί τους βάζουνε ακόμα και αυτούς

που δεν τους μοιάζουν..

 

Ο Λιγόψυχος σαν πεινασμένος γύπας

γράπωσε το δέρμα μου και μ έσερνε στους ουρανούς

πετώντας πάνω από ερείπια και από ανθρώπους πεινασμένους

που σαν φύλλα κρέμονταν από σκελετωμένα δέντρα

και με ένα ξεφύσημα χανόντουσαν..

 

με κράτησε γερά με τα γαμψά νύχια του

ξεκολλώντας το σκληρό φορτίο μου

που σαν σπασμένο καβούκι φανέρωσε την κομματιασμένη θνητότητα μου. 

 

 

Βρέθηκα σε βράχια κοφτερά μαζί με τα νεκρά μικρά σου

μα μήτε χώμα μήτε φτυάρι και μήτε με χάιδεψαν ποτέ

με κατανόηση που τόσο λαχταρούσα.

 

 

Με το πυρακτωμένο μαχαίρι να πονάς

με το μολύβι να πεθαίνεις

έτσι με έζωσες την νύχτα που σαν σκιά χάθηκες

πριν αφεθώ και πάλι στο κενό

φιλώ γλυκά την ακανόνιστη μορφή σου

και εσύ με χαϊδεύεις με  μια σελίδα ζεστή και τόσο απόκοσμη..

με ένα κόκκινο λεμόνι σκουπίζεις τα δάκρυα μου

και αφανίζεσαι μέσα στις φλόγες αρπάζοντας μου το μολύβι..

 

 

DHMHTRHS GEORGAS

 

WOLFALAIRE

Advertisements

About Δημήτρης Γεωργάς WOLFALAIRE

Πέμπτη, 22 Αυγούστου 2013 Τζίνος Λαμπίρης http://newgreekpoetry.blogspot.gr/2013/08/blog-post_22.html Δημήτρης Γεωργάς : Όταν το πάθος ντύνεται τις λέξεις "οι ξύστρες ξεφλουδίζουν το ουτοπικό δέρμα μου και να που αρχίζω να μου μοιάζω..." Ο Δημήτρης Γεωργάς γεννήθηκε το 1987 στην Αθήνα .Σπούδασε και ασχολείται με τον τομέα της φυσικοθεραπείας . Άρχισε να ασχολείται με την ποίηση από την ηλικία των δεκαπέντε χρόνων ,όταν ήρθε στο φως το πρώτο του ποίημα το οποίο κατέληξε άδοξα στο καλάθι των αχρήστων λίγο αργότερα .Σιγά σιγά ωστόσο έμαθε να αναπνέει το οξυγόνο της ποίησης και να δημιουργεί μικρές ζωές από λέξεις . Χάθηκε στους διαδρόμους του μυαλού του κι έβγαλε στο φως τις σκιές και τα τέρατα που κυνηγούσαν και κυνηγούν την ύπαρξή του . Λάτρης της φιλοσοφίας του Νίτσε και της λογοτεχνίας , ανατέμνει στα ποιήματά του την ανθρώπινη μοίρα και παίζει με τις συναισθηματικές ακρότητές της .Βουτάει βαθιά στο πάθος , χωρίς να φοβάται τον ενδεχόμενο πνιγμό ,και φέρνει στην επιφάνεια παράξενα χρώματα και σχήματα . Η ποίησή του παραπέμπει λογοτεχνικά στη σχολή των νεορομαντικών ,καθώς χαρακτηρίζεται από το στοιχείο του αυθορμητισμού στην αποτύπωση των εσωτερικών αναζητήσεων του δημιουργού , από τις έντονες συναισθηματικές εξάρσεις , τη ρωμαλέα έκφραση με τη συχνή χρήση της μεταφοράς και του επιθέτου και την αγάπη για το ανεξερεύνητο .Υπάρχει επίσης σε μερικά ποιήματα και μία επικολυρική χροιά που προσωπικά μου φέρνει στο μυαλό τις μπαλάντες της μεσαιωνικής εποχής ,χωρίς αυτό να σημαίνει ότι η ποίηση του Γεωργά αφήνει την αίσθηση του παρωχημένου . Η έκφρασή του προδίδει αληθινή αγάπη για αυτό που κάνει και προσφέρει . Δεν υπάρχει κάτι επιτηδευμένο στα ποιήματά του .Δε γράφει για να εντυπωσιάσει φραστικά αλλά περισσότερο για να ξορκίσει τα προσωπικά του φαντάσματα και να βρει μια κάποια λύτρωση μέσα από τις πυκνές συστάδες των λέξεών του .Όπως ο ίδιος ο ποιητής λέει :"Η ποίησή μου είναι αυθόρμητη , αρκετά επώδυνη και λυτρωτική για εμένα, καθώς κυρίως πηγάζει από συνειδησιακές αναζητήσεις , αποξένωση, βαριά συναισθηματική φόρτιση και την αγωνιώδη επιθυμία πραγμάτωσης του νιτσεικού οράματος εξέλιξης του ανθρώπου σε ένα ευγενέστερο είδος".Ο Δημήτρης Γεωργάς μπορεί να βρίσκεται ακόμη στο καβαφικό Πρώτο σκαλί της ποίησης , ωστόσο διακρίνω κάτι μέσα στα έργα του ,κάτι που πιστεύω ότι θα τον κάνει σύντομα πολίτη της πόλης των ιδεών . Ποιήματά του έχουν δημοσιευθεί στην ιστοσελίδα logoclub.gr .Παραθέτω ένα από αυτά ,από τα χαρακτηριστικότερα της ποιητικής του .Έχει τίτλο ΧΑΟΣ. ΧΑΟΣ Από όσα γράφονται δεν αγαπώ παρά μόνο αυτό που γράφει κανείς με το αίμα του.Γράφε με το αίμα σου και θα μάθεις ότι το αίμα είναι πνεύμα ΦΡ.ΝΙΤΣΕ
This entry was posted in poems. Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s