Author Archives: Δημήτρης Γεωργάς WOLFALAIRE

About Δημήτρης Γεωργάς WOLFALAIRE

Πέμπτη, 22 Αυγούστου 2013 Τζίνος Λαμπίρης http://newgreekpoetry.blogspot.gr/2013/08/blog-post_22.html Δημήτρης Γεωργάς : Όταν το πάθος ντύνεται τις λέξεις "οι ξύστρες ξεφλουδίζουν το ουτοπικό δέρμα μου και να που αρχίζω να μου μοιάζω..." Ο Δημήτρης Γεωργάς γεννήθηκε το 1987 στην Αθήνα .Σπούδασε και ασχολείται με τον τομέα της φυσικοθεραπείας . Άρχισε να ασχολείται με την ποίηση από την ηλικία των δεκαπέντε χρόνων ,όταν ήρθε στο φως το πρώτο του ποίημα το οποίο κατέληξε άδοξα στο καλάθι των αχρήστων λίγο αργότερα .Σιγά σιγά ωστόσο έμαθε να αναπνέει το οξυγόνο της ποίησης και να δημιουργεί μικρές ζωές από λέξεις . Χάθηκε στους διαδρόμους του μυαλού του κι έβγαλε στο φως τις σκιές και τα τέρατα που κυνηγούσαν και κυνηγούν την ύπαρξή του . Λάτρης της φιλοσοφίας του Νίτσε και της λογοτεχνίας , ανατέμνει στα ποιήματά του την ανθρώπινη μοίρα και παίζει με τις συναισθηματικές ακρότητές της .Βουτάει βαθιά στο πάθος , χωρίς να φοβάται τον ενδεχόμενο πνιγμό ,και φέρνει στην επιφάνεια παράξενα χρώματα και σχήματα . Η ποίησή του παραπέμπει λογοτεχνικά στη σχολή των νεορομαντικών ,καθώς χαρακτηρίζεται από το στοιχείο του αυθορμητισμού στην αποτύπωση των εσωτερικών αναζητήσεων του δημιουργού , από τις έντονες συναισθηματικές εξάρσεις , τη ρωμαλέα έκφραση με τη συχνή χρήση της μεταφοράς και του επιθέτου και την αγάπη για το ανεξερεύνητο .Υπάρχει επίσης σε μερικά ποιήματα και μία επικολυρική χροιά που προσωπικά μου φέρνει στο μυαλό τις μπαλάντες της μεσαιωνικής εποχής ,χωρίς αυτό να σημαίνει ότι η ποίηση του Γεωργά αφήνει την αίσθηση του παρωχημένου . Η έκφρασή του προδίδει αληθινή αγάπη για αυτό που κάνει και προσφέρει . Δεν υπάρχει κάτι επιτηδευμένο στα ποιήματά του .Δε γράφει για να εντυπωσιάσει φραστικά αλλά περισσότερο για να ξορκίσει τα προσωπικά του φαντάσματα και να βρει μια κάποια λύτρωση μέσα από τις πυκνές συστάδες των λέξεών του .Όπως ο ίδιος ο ποιητής λέει :"Η ποίησή μου είναι αυθόρμητη , αρκετά επώδυνη και λυτρωτική για εμένα, καθώς κυρίως πηγάζει από συνειδησιακές αναζητήσεις , αποξένωση, βαριά συναισθηματική φόρτιση και την αγωνιώδη επιθυμία πραγμάτωσης του νιτσεικού οράματος εξέλιξης του ανθρώπου σε ένα ευγενέστερο είδος".Ο Δημήτρης Γεωργάς μπορεί να βρίσκεται ακόμη στο καβαφικό Πρώτο σκαλί της ποίησης , ωστόσο διακρίνω κάτι μέσα στα έργα του ,κάτι που πιστεύω ότι θα τον κάνει σύντομα πολίτη της πόλης των ιδεών . Ποιήματά του έχουν δημοσιευθεί στην ιστοσελίδα logoclub.gr .Παραθέτω ένα από αυτά ,από τα χαρακτηριστικότερα της ποιητικής του .Έχει τίτλο ΧΑΟΣ. ΧΑΟΣ Από όσα γράφονται δεν αγαπώ παρά μόνο αυτό που γράφει κανείς με το αίμα του.Γράφε με το αίμα σου και θα μάθεις ότι το αίμα είναι πνεύμα ΦΡ.ΝΙΤΣΕ

ΠΛΗΞΗ

Αλλη μια μέρα που η αίσθηση της στιγμής Βαφτισμένη από τον επιπολής χρόνο Περνάει και χάνεται στο αχανές βλέμμα Που πληγιασμένο καθώς φτάνει το βράδυ Δηλώνει γράφοντας την αναιτιότητά του. Οι χαρακτηρισμοί επικαλύπτουν σαν βδέλλες Την πορφυρή ουσία που κολυμπάει … Συνέχεια

Posted in poems | Σχολιάστε

ΕΝΑΣ ΕΧΘΡΟΣ ΤΟΥ ΛΑΟΥ

Η πυξίδα στέκει στο τυφλό στέρνο μου από μύριες κατευθύνσεις χτυπημένη Η επιβεβλημένη πλήξη ξεραίνει τα άνθη της ζωής ο κάματος που δεν κυλάει ποτέ δεν τα υγραίνει και η πυρκαγιά της μοναξιάς να καίει ό,τι ξεραίνει Και να που … Συνέχεια

Posted in poems | Σχολιάστε

ΓΙΑΤΙ

Οι σκέψεις πριν λίγο διέσωσαν το ταραγμένο μου σώμα σαν σωστικές λέμβοι που επιπλέουν στο μαύρο ποτάμι της αβύσσου ξάφνου έσκισαν την παραχαραγμένη σάρκα ξεριζώνοντας την φαντασία που άλλοτε προσφέρει θαλπωρή μα τώρα αποπνέει ρίγος σκοτεινό και απόκοσμο. Το ρεύμα … Συνέχεια

Posted in poems | Σχολιάστε

ΑΝΑΣΤΕΝΑΓΜΟΣ

Νεκρική σιγή καλύπτει το ζεύγος ματιών που άλλοτε δημιουργούσαν σπίθες στην έντονη τριβή τους δημιουργώντας φλόγες που φουντώνουν τα υγρά σωθικά και σε κάνουν μειδιάματα κρυφά να φανερώνεις παρότι σχεδόν από μικρό παιδί βασανιζόσουν διαβάζοντας εξορισμένα ποιήματα. <span»»»» new=»» times=»»>Αγγίγματα, … Συνέχεια

Posted in poems | Σχολιάστε

ΑΝΤΙΛΗΨΗ

Ουρλιαχτά εκτροχιασμένου τρένου μπερδεμένα με μητρικές κραυγές απώλειας ξεκολλάνε  τον ανονείρευτο ύπνο μου. Ξυπνάω έντρομος, πατώντας  μανιωδώς το διακόπτη της κρεβατοκάμαρας πάνω απ’το κεφαλάρι. Ποτάμια τρόμου φουσκώνουν από το τυφλό μου μέτωπο. Τα φώτα δεν ανάβουν, στο ταβάνι κόκκινα χνάρια … Συνέχεια

Posted in poems | Σχολιάστε

ΜΑΧΑΙΡΙ

Ο Λιγόψυχος σαν πεινασμένος γύπας γράπωσε το δέρμα μου και μ έσερνε στους ουρανούς.. Γιατί σε ρώτησα και ας γνώριζα.. Έσκυψα πάνω απ το φωτεινό πτώμα σου που το ορατά διαμπερές σώμα σου πραγμάτωνε σε όλους τα θεία σωθικά του … Συνέχεια

Posted in poems | Σχολιάστε

ΤΕΛΕΥΤΑΙΟΣ ΒΑΣΙΛΙΑΣ

Παλιάτσος  βόγκηξε, σαν χαλασμένο αρμόνιο μες στις πικρές καρδιές μας, την πόρτα μαστιγώνει την βαριά η ματωμένη του γροθιά,   Μαραζωμένε βασιλιά αρπάξαν την αγάπη, στων ανθρώπων  το κελί, ολημερής βασάνιζαν σαν ζώα πεινασμένα.   Τα δάκρυα της στράγγιξαν, ποτίσανε … Συνέχεια

Posted in poems | Σχολιάστε